دوشنبه
                                                                                ۳۰/بهمن/۱۳۸۵

           ابرها وقتی زمین را سفید می کنند٬ آدم ها رد پا می گذارند تا
           زمین مثل قبل اش شود.

      کودک از خواب که بیدار شد٬ زمین سفید شده بود و ابرها کارشان تمام. 
   بی توجه دوید سمت ایوان و از جاش که تکان نخورد. شاید دوست نداشت٬ سفیدی ش
   نابود شود. آخر برف بازی را بزرگ ترها می کنند٬ بچه ها که بلد نیستند از برف هم آدم بسازند.

      شب ها وقتی همه خواب اند آسمان زمین را سفید می کند. دور از چشم آدم ها.

به إسم الله.                        بهمن ماه.

در دیروز بودم.
میان همه شعارها شنیدم٬
بی عشق خمینی نتوان عاشق مهدی شدن...
                                                          ...
                                                        یعنی 
                                                       ٬ناتمام. 

 

بإسم الله ٬
 الرحمن الرحیم. 
                                                                 چهارشنبه 
                                                                ۱۱/بهمن/۱۳۸۵   
 
  در این فاصله ی کم که خورشید یک بار این لاشه ی خاکی را روشن کرده بود٬
آنان چه فاصله عمیقی را طی کرده بودند.
دیشب تاریخ بشریت چنین شهدایی نداشت٬ و امشب آنان در گذرگاه اش خفته اند.
  
                                                                                            ۱۱محرم.
                                                                                                    

   به إسم الله٬
         الرحمن.                                       یکشنبه
           الرحیم.                                      ۸/بهمن/۱۳۸۵           
                                                   
                           درخت٬
             ریشه در زمین دارد و شاخ و برگ در آسمان.

                                            می بینی اسارت را.
  چیزی شبیه اینکه مدام مجبور باشد رنگ عوض کند.
               
                                       بهار صورتی می شود. 
                                                  تابستان سبز.
                                                         پاییز زرد.
                                                زمستان سفید.
                                         با هر باد٬ به یک سو.

                                         و من و تو ریشه در...
                  پس چرا شاخ و برگ مان این جاست؟!
                                       
                                                                     
                                                                  

 

     به اسم الله                                      چهارشنبه  
                                                         ۴ /بهمن/۱۳۸۵

    
    دیشب درختی دیدم٬ که قصد راه رفتن داشت.
    می خواست همه ریشه هاش٬ از بیخ بکند.
    حتی دیدم در دستان اش اره بود! می گفت ساقه هام سنگینی می کنند.
    نشد... نتوانست. 
    ...و بعد که نیلوفری آمد٬ به وجودش پیچید٬ به جان اش چسبید.
    خواست بگوید نمی خواهدش اما...
    دیر شده بود زود به دورش پیچید.
    دیشب دیدم درخت حرف می زد٬ می گفت لااقل بالاتر بیا نیلوفرم... .
                                                                                        
                                                                                         ...٬همین.