هی العلیا                                                           دوشنبه
                                                                                                ۷/اسفند/۱۳۸۵ 

    خداوندا!
    اگر روزی تو از عرشت به زیر آیی
    لباس فقر پوشی 
    غرورت را
    برای نان به زیر پای نا مردان 
    بیندازی
    و شب آهسته و خسته
    تهی دست و زبان بسته
    به سوی خانه باز آیی
    زمین و آسمان را کفر می گویی!
    نمی گویی؟!
   
      دیشب از کوچه پس کوچه های ری می گذشتم
    یعنی کوچه های فقر.
    با دیدن آن همه...
    چشم هایم بسته شد و
    ...نقاشی فقر در آن محبوس
    و زبانم هی تکرار می کرد
    زمین و آسمان را کفر٬ می گویید؟
    به آن دخترک که رسیدم
    دهانم باز شد
    آی دخترک٬
    زمین و آسمان را کفر٬
    نمی گویی؟!
      
    دیشب در نهج البلاغه با کسی بودم
    که مرا پا به پای خویش٬ تا نخلستان های کوفه برد
    از نخلستان صدای گریه می آمد.
    دیشب به مضامین مظلوم نهج البلاغه می اندیشیدم
    که ابوذر از راه رسید
    این بار پا به پای ابوذر رفتم
    از نخلستان تا خیابان
    از چهار راه فقر
    که اعتراض ابوذر مرا به خود آورد
    اینان برادران علی هستند؟
    من می گذشتم و ابوذر فریاد می زد:
    چرا قاضی شریح ها رسوا نمی شوند؟
    من می گذشتم و ابوذر
    از کنار این همه تفاوت نمی گذشت.

    دردا که ابوذر یک تن بود
    دردا که به ابوذر تنه می زدند
    دردا که به ابوذر طعنه می زدند
    دردا که اعتراض ابوذر
    در لا به لای هم همه ها گم شد...

    امشب به علی خواهم گفت:
    این جا کسی انبان نان به دوش نمی گیرد
    این جا کسی غیر از عقیل درد فقر می کشد

    ...و خواب دیدم٬ هنوز
    با مردانی می روم که پیشانی شان سبز است
   
    و خواب دیدم به استقبال مردی می رویم
    که اسب سپید اش
    در افق های دور دست٬ رهاست.

                                                                          قلمی که درد ندارد همان به که٬
                                                                          نگردد.