به اسم الله
        الرحمن                                                         پنج شنبه
         الرحیم                                                         ۲۰/اردیبهشت/۱۳۸۶

     من!
   با این چشم دیده ام٬
   با او اندوه شیرین
   بی او٬ زندگی تار
   و بی او زندگی پوچ و سیاه و سخت و غمگین...

    بعد
   برای اولین بار
   دیدم
   سپیدی در کنار آسمان آمد
   و بالا رفت
   نگاه صبح بر پلک افق لغزید
   صدای گنجشک ها بالا رفت
   و خورشید سرگردان
   در میان کوه
   تا عصر
   بالا٬ بالا تر آمد٬
   سکوتش بود که نور می پاشید!
   سکوتش مشعل من بود

    و پرسیدم چرا باریدن باران صدا دارد
    و نور می بارد هر صبح تا مغرب
    بی نجوا!