| تبليغات | X |
به إسم الله
۱۹/دیماه/۱۳۸۵
می آید٬ خراب می کند
زندگی را٬ آسایش را. "انگار آینه دق است."
تا نیامده تا حضورش حس نشده٬ باید بمیرد. و راضیه مادر کودک هم مدام می گوید نمی
خواهمش .
می خواستند راحت باشند زندگی کنند. همه چیز تعیین شد مدل دارو و آمپول ها حتی ساعت و روز
موعود. قرار است ذبح شود! که بچه است٬ نوزاد است٬ نیست و مهم نیست.
چه گناهی کرده از اول زندگی ش باید زجر کشد غفلت از آن ها بوده به کودک چه؟ و بهانه باز هم
بهانه پشت بهانه راحتی کودک مهم است.
دکتر ها پیش بینی ناقصی ش می کردند و کس نبود بگوید دکتر را چه به پیش گویی!!
شب قبل از قرار همه خوابیدند که رفته است مرده است نیست و نابود شده است٬ در ذهن ها
شان. همان شب خواهر راضیه خواب دید. دید کودک بچه دختری را سر می برد و او زل زده
در چشمان اش که بأی ذنب قتلت... .
حالا نوبت راحله است که باید همه چیز را خراب کند٬ که چی؟! خانم دیشب خواب دیده عزراییل
شده انگار الرحمان برش وحی شده است. به محض بیداری ش همه سوزن ها و داروها را ریخته دور٬
حالا مانده به راضیه چه بگوید...
٬ناتمام
ادامه ...
وقتی رفت٬ نه که وقتی آمد.
می آید می نشیند کنارش می بیند خسته است٬ عمل شده است. خون زیادی از دست
داده. درد کشده. راضیه می گوید دیشب از درد خوابم نبرد. وضع و روزش هم که بدتر شده.
داروها باید قوی تر شود؟! دست خودش که نیست فریاد می کشد. دکتر راضیه حامله است.
و او که چه راحت می گوید سقط اش کنید.
دوباره چشم اش که به راضیه افتاد٬ دیوانه شد جنون به سرش زد. گفت نمی دانم به خدا
نمی دانم چه کردم همه را خودم به هم زدم که همه مان تصمیم گرفته بودیم؟!
راضیه بهت زده رنگ پریده٬ مدام سر تکان می دهد اشک می ریزد و می گوید چه کردی!
چه شده است؟! امروز ....امروز چند شنبه ؟..... قرار بود امروز... که جیغ زد و از حال رفت.
حالا راحله است و پرس و جوی دکتر و صدای جیغ ممتد دستگاه در گوش اش.
جواب نگاه سنگین شوهر خواهر را چه دهد؟ خواست از کوره در رود بگوید به من چه؟
خودشان هر غلتی خواستند... که یادش افتاد تصویر کشتن کودک را و چشمان زلال اش که
شرم داشت و ... شرم.
رفت جلو٬ گفت تو حرفی بزن مرد مگر بچه تو نیست؟! این هم زن توست. اسماعیل هنوز از
بهت در نیامده٬ دارد تعجب تعجب نگاه می کند. که راحله براق می شود. می توپدش انگار از
صداش خوش اش آمده.
گریه ی اسماعیل را می خواست٬ دید حتی صدایش را هم شنید. اسماعیل گفته بود جار
زدن نمی خواست گفته بود راضیه بایدبا بچه زندگی کند ٬ حیاتش دهد٬ تصمیم با اوست.
...
ناتمام
ا د ا م ه ...
وقتی رفت٬ نه که وقتی آمد.
حالش که جا آمد راحله گفت. همه ی ماجرا را گفت و رفت. تا خودش تصمیم بگیرد.
و باز سکوت سرد اسماعیل سنگین کرده هوا را. کاش می گفت بکشش تا که راضیه
به مهر مادری ش آن را حفظ می کرد. طاقت نداشت٬ راضیه. صبرش رفته بود. که زجر
می کشید. پرسید چرا اسماعیل این جوری شده؟ حق داشت بداند.
اسماعیل می گوید بغض اش می ترکد. و اشک هاش که آرام آرام راه پیدا می کنند تا
جایی که بتوانند قطره قطره بچکند. او هم مانع نمی شود. انگار معطل بوده کسی بپرسد.
خسته شده. تمام مغز استخوان اش سوخته از برق نگاهی که از جایی دیده شنیده. بس
فکر کردند عین خیال ش نیست. حالا راضیه می پرسد. می خواست کسی بپرسد اما
راضیه چرا؟!
می گوید آن وقت را که سر در گم و گیج راه افتاده از مریض خانه رفته بیرون در خیابان.
راه اش را گرفته صاف رفته دفتر آیت الله. پرسیده.شوکه شده. فرمودند حرام است.سقط
جنین حرام است. دلیل خواسته.گفته ند این بچه را هم بکشید چیزی حل نمی شود بعد
از این باز خدا می تواند.... بچه ای ...
مانده تنها. کاش راضیه بود او هم می شنید.
پدر بزرگ از دور شاهد قضایا بود و بالا تر از حرف اش هیچ نبود. گفت رضا همه مسائل را
به رضا حل می کند. داشتم فکر می کردم چه می گوید٬ گفت می رویم امام رضا.
حالا باز اصرار از دکتر ها که راضیه مریض است و سفر براش درد سرزا. که گفت برویم... .
در راه اشک های راضیه گواه دردش بود و لبان اش که هیچ گاه به اقرار باز نشد. مگر آن
وقت که به اسماعیل گفت این ما بودیم که قبل از عمل آزمایش ندادیم. هیچ یادت هست
چه قدر دل شوره داشتم و تو می گفتی عملت خوب بوده ست. یادت هست گفتم هیچ گاه
دلم به من دروغ نگفته. و تو گفتی پس برای اولین بار گفت...
این داستان ادامه دار است.
....
ا د ا م ه اش نگاشته شد. ۳۰/دیماه/۱۳۸۵
تقدیم...
می خندیدی و من گریه می کردم و آخر کار هر دو اشک ریختیم. تو هم دلت گواه ماجرا بود.
باز هم صبر٬ صبوری٬ سنگ!
غفلت از هر دومان بود که اسماعیل لب باز کرد. باور کردنی نبود تو این چند ماه قبل حامله
بودی. حالا راضیه می خواد حرف هاش بزند شاید گواه بی گناهی ش شود.
آن چند ماه، همه اش درگیر این دکتر و آن دکتر و کمیسیون پزشکی بودیم و عمل جراحی و
من که برنامه م معلوم نبود همه را دلیل بر اضطراب گرفتم. آن وقت یادت هست حتی با
گریه آب می خوردم.
دوباره حرف تمام پزشک ها در گوش اش وز وز کرد. و راهی که انتهاش معلوم بود. داشتن
کودک معلول٬ ناقص٬ عقب افتاده...
این بچه در ماه های اول زندگی ش خطرناک ترین اشعه ها٬ بدترن داروهای مسکن٬
پنسیلین و از همه بدتر بیست و چهار ساعت بیهوشی٬چهار ساعت بیهوشی کامل مادر
و نتیجه معلولیت کامل کودک. که بچه نیست گوشت است و استخوان...
این همه غفلت عجیب بود. می دانستند گاهی فراموشی هدیه خود خداست.
مهدی و علیرضا و عباس برادری کردند در حق اش. راضیه می گفت در بحبوحه ی جنگ
و حال و روز من شادی نرفت با حضور ایمان شان. بعد از سفر حتی علیرضا نماند سلامتی
کودک را ببیند. او که به دنیا آمد بیست روز بعد چهلمین روز شهادت علیرضا بود. راضیه
می گفت آن روز که شفای تو را گرفتند شهادت را هم برای خود گرفتند. مهدی شش ماه
بعد رفت. و عباس که بار سفر بسته و رفتن اش هنوز به تاخیر می افتد.
راضیه پشت پنجره فولاد غر می زد دل اش قرار نداشت. مدام می گفت راضی شدم باشد.
به مادراش هم گفته بود اسم بچه اش را سمیرا می گذارد.
پدر بزرگ رفته است معلوم نیست کجا، بیاید می رویم٬ آرام باش راضیه!
پدر بزرگ وقتی آمد طنابی در دستش بود٬ که به پنجره بسته بودند. راضیه هم همین را
می خواست. می خواست برود می ترسید از رفتن ایمان اش بلند شد و هیچ نپرسید چرا؟!
پدر بزرگ موقع برگشت همه را گفت. گفت دیده امام رضا را دختری به او داده گفتند شفا
ش دادیم. حالا اشک های راضیه ست و باز سکینه پدر!
راضیه می گفت سنگ باز هم صبوری؟!
و بعد که دوباره راضیه ماند و تنهایی و تنهایی و فکر های موهوم. باید شش ماه صبوری کند تا
شاید بفهمد خواب و خیال نبوده ست.
همه چیز آماده ست٬ حالا همان روز است که بعد جیغ آن بچه یا اشک ها می ریزد یا که...
٬همه جور دستگاهی هم هست.
و بالا خره صدای جیغ اش بالا رفت! که اسماعیل بر سلامتی ش مطمئن شد.
راضیه هنوز به هوش نیامده. وحشت همه و وجوداسماعیل شده.
که فریاد زد خدا یکی می گیری! یکی می دهی٬ تو هم معامله؟!
پرستار کنارش ایستاده می گوید بچه سالم است.
نمی شنود. می پرسد چه شد؟!
پرستار دوباره می گوید بچه سالم است.
چه کردید؟ مادراش چه شد زنده است؟
عمل سخت بود که مادر هم.
بعد این همه دلهوره این راضیه است که باز دل اش آرام نمی گیرد و باور نمی کند همه
این قدر راحت قبول کردند!
چرا بچه آرام است. گریه نمی کند؟ شاید... کم تقلا هم که هست.نکند؟ گوش هاش نمی
شنوند. شاید هم چشم هاش نمی بینند. که دوباره متهم ردیف اول است راضیه.
کودک باری سخت سرما خورد. و دکتر بی مهابا صدای قلب اش که شنید گفت صدای اضافه
می شنوم. دوباره راضیه ماند و فکر های بی خود که همیشه به دنبال تصدیق شان بود.
راضیه دارد تمام خاطرات هفت سال پیش براش تداعی می شود.هفت سال می شود که گذر
ش به مریض خانه نیفتاده. و دوباره باید تحمل کند آن جا را؟!
و کی تمام می شود این همه سختی٬ خدا می داند.
کودک انگار همه چیز براش آشنا ست. و مثل همیشه آرام و بی سر و صدا.
دکتر پس از اکو می نویسد. قلب اش بزرگ است.
قلب اش بزرگ است؟!!
...قلب اش بزرگ بود که مرد.
حالا راضیه و اسماعیل و سلیمه مانده اند. که راضیه هم رفته است پر کشیده است.
یعنی بین همه هست اما وجودش را با کودک اش زیر خاک ها جا گذاشته. کاش موقع
اتمام سختی را نمی خواست. کاش انتظار پایان اش نمی کشید.
یعنی انتظار مرگ کودک اش را نمی کشید و...؟!!
٬تمام.
