سه نقطه

aloosalam — Thu, 06 Sep 2007 10:55:18 GMT

او
۱۵/شهریور/۱۳۸۶
سلام٬
خداحافظ.
همین و والسلام.
...
و باز هم می گویم٬ سه نقطه یعنی
٬ناتمام.

دی شب
با دستان سردم ورق می زدم خودم را!
و فهم این دشوار نبود که قبل تر ها چه زلال می نگاشته ام.
آن روزها نوشته های من یک خواننده داشت
٬ چون فقط برای او... می نوشتم!
و شاید حالا برای همه بنویسم جز... او.

دیشب!
تاصبح خیال خواب به سرم نیامد
مدام ورق می زدم خودم را
باور کنید که جای حسرت داشت.

با دستان سردم ورق می زدم دفترم را٬ خودم را٬ قبل تر ها را
آن روزها که قلم زبان دلم بود
تاریخ خورده بود رمضان٬ سال ۱۳۸۰
و بعد
او
گفت بیا
٬ بار سفر بند
گفتم به کجا
گفتا هو
گفتم از کجا معلوم
گفتا حسین
دیدم و گفتم...
حتا شش ماهه
گفت بیا بار سفر بند.

پایین همان صفحه نوشته شده بود٬
... نباید از قافله عقب ماند.
حالا دیگر به صفحات آخر رسیده ام
با دستان تب کرده ام ورق می زنم دفتر را٬ خودم را٬ قبل ترها را...
تاریخ خورده٬
مرداد ۱۳۸۴
من دیدم گنجشکی را
دیدم که مدام خود را به قفس می کوبید
هنوز صدای گریه هاش در گوشم هست
من دیدم مدام تو را صدا می زد
دیدم آن شب ماه کمرش خم شده بود!
دیدم که راضی شد
دیدم که دیگر نکوبید
...و قلبش که هنوز با تو بود
دیدم قلبی که از هر چه جز تو
٬می رنجید!

چگونه توانستی
حالا که آرام شده است؟!
باور نمی کنم تو هم بعد مرگ سهراب...

من دیدم قفسی را که باز شد و پر پرواز نبود
دیدم گنجشکی را که قلبش تند تند می زد
و گمان پرواز نداشت!
آن شب حتا ستاره ها هم چشمک نمی زدند
آخر ماه هم که نبود.
خداحافظ!
همین و والسلام.

اما شاید اشکال از من است
نمی توانم تحمل کنم چیزی جز٬ تو را ...

aloosalam — Tue, 21 Aug 2007 15:45:18 GMT

به إسم الله
الرحمن سه شنبه
الرحیم. ۳۰/مرداد/۱۳۸۶

می گویم٬
شاید به کارتان بخورد.

به سید گفتم بیماری روحی دارم٬ چه کنم؟
پاسخ داد:
گل درخت سخاوت و مغز حبه ی صبر و برگ فروتنی را به ظرف یقین بریز و با وزنه حلم آن را بکوب و بهم مخلوط کن. پس آن را با آب خوف از خدای متعال خمیر نما٬ و با جوهر امید رنگ بزن و در دیگ عدالت بجوشان.
بعد از آن در جام رضا و توکل صاف کن و داوری٬ امانت و صداقت به آن مخلوط نما و از شکر دوستی آل محمد و شیعیان ایشان به مقدار کافی بر آن بریز و چاشنی تقوا و پرهیزکاری بر آن اضافه نما ...
و هر روز با ذکر خدا در پیاله توبه قدری بنوش٬
تا بهبودی حاصل شود و کم کم پیکر انسانی ات پیدا شود.
در آخر هم سید نوشته بود٬ به خواندن تنها اکتفا نشود
بل جامه عمل به آن پوشانده شود.
والسلام.

از همان وقت که چشم باز کردم و دور و برم را شناختم٬ همیشه سید مجتبای نواب جلوی چشمانم است!
یعنی که سید مجتبا معلم من است...

aloosalam — Wed, 08 Aug 2007 15:45:18 GMT

   به إسم الله
   ...                                                 ۱۸/مرداد/۸۶

   گر چه از گفتن درد دل بیزارم

    لیک
   ...بی مقدمه.
   مثل قایق کاغذی کودکی بچه ها شده ام!
   و نه آنقدر بی خیال
   مثل این قایق ها
   که بگذارم
   مرا
   بگذارند وسط جوی و
   آن وقت به اجبار دنبالم بدوند.

aloosalam — Thu, 12 Jul 2007 00:07:18 GMT

    به اسم الله
       الرحمن.                              چهارشنبه
         الرحيم.                             ۱۷/مرداد/۱۳۸۶

...اين كاروان عمر مي گذرد
و هيچ خوني نيست كه بر رگ هاي مرده سر بزند!

     مردمان مسافر كاروان مرگند٬
    و كاروان در سفر
    هر چند كجاوه ثابت مي نمايد!

      اما...
     چند وقتی است که دانسته ام
     هنوز نايي هست تا با او هم صدا بشود!
     گر چه صداي پير مردی باشد
     ... با قلب مريض.

      نمی دانم از لذت چه می فهمید
     اما نمی دانید چه کیفی دارد هر شب بنشینی منتظر تا که بشنوی
     قرار است سیاهی برود.
     بنشینی بیدار و گاهی حتی به زجر تا سحر را ببینی که چه می شود...
    آن وقت است که خواهی دید سرود آفتاب را...

    می دانم در این حوالی کسی منکر آفتاب نیست!
   اما آیا زندگی و آفتاب در کار هم اند.

aloosalam — Tue, 29 May 2007 11:25:18 GMT

به إسم الله٬
      الرحمن.
       الرحیم.                                     سه شنبه
                                                           ۸/خرداد/۱۳۸۶

   هر چند با تو بودن را هنوز نیاموخته ام!
   ولی با غیر تو بودن را هم نمی توانم.

   می دانم با تو بودن
   پایی چون طوفان
   و دستی هم پیمان
   و تیغی چون آذرخش می خواهد.

   می دانم طوفان در من
   پایم را بسته٬
   دستم را شکسته
و پیمانم گسسته است.

   ای تولد امید
   آیا امید چاره ای هست؟

   هر چند با تو بودن را هنوز نیاموخته ام!
   اما با غیر تو بودن را هم نمی توانم

   آسمان بلند اینان٬ سقف کوتاهی است
   که سرهای آرزو را بر زانوی ماتم می نشاند٬
   ...و آتش گرم این ها٬
   برای من که گرمی تو را چشیده ام٬ زمستان است.

   اگر باور نمی کنی٬
   انتظارم را ببین٬
   و چشم هایم را... که بر راه افتاده اند.

   ای دست های محبت.
   این چشم های طلب٬
   این فرزندان راه را چه کسی بر می دارد؟!

   عین.صاد
   علي صفايي

aloosalam — Thu, 03 May 2007 07:55:18 GMT

   به اسم الله
        الرحمن                                                         پنج شنبه
         الرحیم                                                         ۲۰/اردیبهشت/۱۳۸۶

     من!
   با این چشم دیده ام٬
   با او اندوه شیرین
   بی او٬ زندگی تار
   و بی او زندگی پوچ و سیاه و سخت و غمگین...

    بعد
   برای اولین بار
   دیدم
   سپیدی در کنار آسمان آمد
   و بالا رفت
   نگاه صبح بر پلک افق لغزید
   صدای گنجشک ها بالا رفت
   و خورشید سرگردان
   در میان کوه
   تا عصر
   بالا٬ بالا تر آمد٬
   سکوتش بود که نور می پاشید!
   سکوتش مشعل من بود

    و پرسیدم چرا باریدن باران صدا دارد
    و نور می بارد هر صبح تا مغرب
    بی نجوا!

aloosalam — Mon, 30 Apr 2007 13:39:18 GMT

     به اسم الله                                       سه شنبه
                                                                ۱۱/اردیبهشت/۸۶

     در بنفشه ماه
    دختری زیبا تر از لبخند صبح
    دختری شیرین تر آهنگ آب
   چشم بگشاد!
    در بهاری سبز

     و شاید
    سرّش این باشد
    در آن شب...!

    " آن شب که دستان اش هم چنان مرغان وحشی
    بال و پر می زد...
    و در تنهایی یک کوه٬
    سیلاب سرشک افتاد و او را٬
    با خود از خود برد "

aloosalam — Mon, 30 Apr 2007 08:33:18 GMT

به اسم الله٬                                       دوشنبه
     الرحمن.                                                 ۱۰/اردیبهشت/۸۶
    الرحیم.

من در میان پس کوچه های عمر
بن بست ها طی کرده ام...

و این را هم می دانم که
بایست سر خوش زندگی کرد

اما
پلکم می سوزد
  وقتی٬ جوانی را کنار خویش می بینم
سرم می ترکد
...

aloosalam — Sat, 24 Mar 2007 03:53:18 GMT

هی العلیا

   نگاهش را به او دوخت
    بعد او را در چشم هاش گستراند
    چشم اش را بست٬...
    تا در نگاهش بماند.
    ...و حالا که از او برایش همین مانده.

    حالا که نیست٬
    و برایم همین مانده:
    عکسی که گذاشتم اش گردیِ وسط آفتابگردان
    جوری که گل برگ های زردش در امتداد چشم های آبی ش باشد
    نه که فکر کنید فقط چشم اش آبی بود٬
    ...آبی بود!

    هرز چند گاهی خاک ها را کنار می زنم و...
    او را به یاد می آورم
    نمی دانم او چشم در چشم من می دوزد یا که... من.
    بعد٬
    گمانم رنگ از چشم هام می پرد
    که یکهو ناپدید می شود.
    شروع می کنم به کشیدن آن چه از او برام مانده
    گل آفتابگردانی٬
    که وسط اش قرمز است از خونِ...
    معلم که دوباره ایراد می گیرد٬ قرمز چرا!
    قهوه ای سوخته٬ باید قهوه ای سوخته بکشی.
    دختر نقاشی به این قشنگی را....
    دوباره گندزدی دختر.

     اما٬
     قبل ترها برایم گل آفتابگردان بودی
     حالا که آمدم و قتلگاهت را دیدم می فهمم
     آفتابگردان نیستی.
     تو٬
     خود خود خورشیدی.
     و من٬
     من هم چو گل های آفتابگردان
     هر صبح تا شام به تو می نگرم.

     ای مهربان ترین خورشید زندگی ام!
     عاقبت به آغازی دوباره رساندیم.

این نبشته عنوان ندارد.

aloosalam — Mon, 26 Feb 2007 06:34:18 GMT

هی العلیا                                                           دوشنبه
                                                                                                ۷/اسفند/۱۳۸۵

    خداوندا!
    اگر روزی تو از عرشت به زیر آیی
    لباس فقر پوشی
    غرورت را
    برای نان به زیر پای نا مردان
    بیندازی
    و شب آهسته و خسته
    تهی دست و زبان بسته
    به سوی خانه باز آیی
    زمین و آسمان را کفر می گویی!
    نمی گویی؟!

     دیشب از کوچه پس کوچه های ری می گذشتم
    یعنی کوچه های فقر.
    با دیدن آن همه...
    چشم هایم بسته شد و
    ...نقاشی فقر در آن محبوس
    و زبانم هی تکرار می کرد
    زمین و آسمان را کفر٬ می گویید؟
    به آن دخترک که رسیدم
    دهانم باز شد
    آی دخترک٬
    زمین و آسمان را کفر٬
    نمی گویی؟!

    دیشب در نهج البلاغه با کسی بودم
    که مرا پا به پای خویش٬ تا نخلستان های کوفه برد
    از نخلستان صدای گریه می آمد.
    دیشب به مضامین مظلوم نهج البلاغه می اندیشیدم
    که ابوذر از راه رسید
    این بار پا به پای ابوذر رفتم
    از نخلستان تا خیابان
    از چهار راه فقر
    که اعتراض ابوذر مرا به خود آورد
    اینان برادران علی هستند؟
    من می گذشتم و ابوذر فریاد می زد:
    چرا قاضی شریح ها رسوا نمی شوند؟
    من می گذشتم و ابوذر
    از کنار این همه تفاوت نمی گذشت.

    دردا که ابوذر یک تن بود
   دردا که به ابوذر تنه می زدند
    دردا که به ابوذر طعنه می زدند
    دردا که اعتراض ابوذر
    در لا به لای هم همه ها گم شد...

    امشب به علی خواهم گفت:
    این جا کسی انبان نان به دوش نمی گیرد
    این جا کسی غیر از عقیل درد فقر می کشد

    ...و خواب دیدم٬ هنوز
    با مردانی می روم که پیشانی شان سبز است

    و خواب دیدم به استقبال مردی می رویم
    که اسب سپید اش
    در افق های دور دست٬ رهاست.

                                                                          قلمی که درد ندارد همان به که٬
                                                                          نگردد.